دنیای شیمی( دانشگاهی و دبیرستانی )

دوست‏يابى

chemsajjadifar — Thu, 01 Feb 2007 18:56:37 GMT

هر كس در هر دوره از عمر خود، به دوست نياز دارد. دوست، به انسان محبت مى‏كند و مهر مى‏ورزد؛ در زمان ناراحتى و اندوه، با او همدردى مى‏كند و دلدارى‏اش مى‏دهد و آن گاه كه درمانده مى‏شود و نياز به كمك دارد، به حمايتش برمى‏خيزد. در كنار اين محبت، همدردى و حمايت، دوست، آدمى را درك مى‏كند؛ يعنى نيازها، آرزوها، غم‏ها، مشكلات، ضعف‏ها و توانايى‏هايش را اگر خوب هم نشناسد، تا اندازه‏اى مى‏داند و نسبت به آنها، برخوردى طبيعى و بدون تحقير و محكوم كردن دارد.

راه‏هاى دوست‏يابى‏

سخنان پيشوايان معصوم، سرشار از توصيه‏هاى علمى براى دوست‏يابى و نفوذ در دل‏هاست كه به برخى از آنها اشاره مى‏كنيم.

1. نيك‏خواهى‏

براى اين كه محبوب دل‏ها و سلطان قلب‏ها باشيم، بايد نخست از خود آغاز كنيم و نيك‏خواه ديگران باشيم. بايد ديگران را دوست بداريم تا آنان نيز ما را دوست بدارند. بايد به ديگران عشق بورزيم تا اثر آن، در خودمان آشكار شود و ديگران ما را دوست بدارند و محبت خود را ارزانى ما كنند. اگر ديگران متوجه صداقت و صميميت ما شوند، ناخواسته جذب ما شده، پيوند دوستى خود را استوار مى‏كنند.

2. خوش‏بينى‏

خوش‏بينى، اساس ارتباط سالم و سازنده و ريشه جهان‏بينى افراد موفق است. خوش‏بينى، يعنى نگاه به هستى، جامعه و خود. آدم‏هاى بدبين، پيشاپيش، به ديگران هشدار مى‏دهند كه به آنان نزديك نشوند و آنان را از خود مى‏رانند و هر روز، بيش از قبل، بر پيله بدبينى خود مى‏تنند.

3. خوش‏خويى‏

براى اين كه با كسى ارتباط برقرار كنيم و باب گفت‏وگو را بگشاييم، ساده‏ترين كار، لبخند زدن است و براى اين كه به كسى اجازه نزديك شدن به فضاى شخصى خود را ندهيم، كافى است كمى اخم كنيم؛ به همين سادگى مى‏توانيم كسى را از خود دور يا به خود نزديك كنيم.

4. خوش‏زبانى‏

بسيار ديده‏ايم كه سخنان گزنده يك نفر، ديگران را رنجانده است. زخم زبان، زخم چركينى است كه درمان آن بسيار دشوار است. از سوى ديگر، بارها شاهد كسانى بوده‏ايم كه با شيرين زبانى و خوش بيانى خود، نقل مجلس شده‏اند و نظرها را به خود جلب كرده‏اند. با زبان خوش، بسيارى از موانع را مى‏توان از سر راه برداشت و دشمنان را به دوستانى تازه تبديل كرد.

5. فروتنى‏

راه رسيدن به ديگران و به دست آوردن دوستى‏ها، دست كشيدن از غرور بى‏جاى خود و پا نهادن بر خصلت خود بزرگ بينى است. كسى كه خود را برتر و شايسته‏تر از ديگران مى‏داند، سدى برابر خود مى‏كشد و پيله‏اى پيرامون خود مى‏تند كه رهايى از آن مشكل است. ما با فروتنى و بى آن كه از ارزش خود كاسته باشيم و به خود لطمه زده باشيم، مى‏توانيم افراد را به سوى خود جلب كنيم و دريچه‏هاى محبت را بر روى خود بگشاييم.

6. وفادارى‏

صفت وفادارى، چنان براى ما حياتى است كه حتى بر اساس آن، موجودات پيرامون خود را به دو دسته باوفا و بى‏وفا تقسيم مى‏كنيم. هيچ كس دوست ندارد او را بى‏وفا بدانند؛ گرچه به واقع چنين باشد. وفادارى، عامل حفظ دوستى‏هاى كهن و استوار كردن دوستى‏هاى تازه است. ما همواره از دوستان خود انتظار وفادارى داريم؛ كارى كه آسان است و بى‏خرج و تنها نيازمند تصميمى درست و قاطع است.

7. انصاف‏

داشتن انصاف، در همه كارها، كليد كام‏يابى است و راه نفوذ در دل‏ها و سلطنت بر جان‏هاست. انصاف با خود و ديگران، آدمى را هوشيار مى‏كند و او را نسبت به خود و دوستان، بيدار نگه مى‏دارد و مانع از ضايع شدن حق ديگران مى‏شود. اين ويژگى، موجب اعتماد به نفس ديگران مى‏شود و نمايان‏گر ثبات شخصيتى و بلوغ اجتماعى اوست.

8. راست‏گويى‏

صداقت با ديگران، براى آدمى، محبوبيت به ارمغان مى‏آورد و او را از تنگناها مى‏رهاند و راه‏هاى تازه‏اى در زندگى برايش مى‏گشايد. راست‏گويى، گر چه ممكن است در مواردى خطرساز به نظر رسد، اما در حقيقت، عامل رهايى‏بخش انسان در همه جا و در برابر همه خطرهاست.
و نكته آخر اين كه هر كسى شايسته دوستى نيست و اين نام، زيبنده هر كسى نيست. بايد با كسى دوست شد كه ما را رشد دهد و افق‏هاى تازه‏اى را فراروى ما بگشايد.

منبع : ماهنامه پرسمان نهاد رهبری در دانشگاهها ایستگاه اول شماره اول سال 85

چگونه مى‏توانم آرامش داشته باشم؟!

chemsajjadifar — Thu, 01 Feb 2007 18:52:05 GMT

قدم اول را برداريد
مهم‏ترين قدم براى رسيدن به آرامش در زمان انجام كار، آن هم در كوتاه‏ترين زمان و كم‏ترين مدت، اين است كه شما تصميم بگيريد آرامش داشته باشيد. پس از همين حالا تصميم بگيريد.

گياه را فراموش نكنيد
گاهى حتى نگاه كوتاهى به طبيعت فشار زندگى روزمره را در وجود شما از بين مى‏برد. داشتن گلدان در خانه يا در محل كار، باغى خيالى را در ذهن شما تداعى مى‏كند.
دفترچه يادداشت همراه داشته باشيد
زمانى كه با انبوه كار روبه رو هستيد، با دو وسيله بسيار مهم مى‏توانيد فشار روانى ناشى از كار را كاهش دهيد: مداد و دفترچه يادداشت. مواردى كه باعث نگرانى شما شده‏اند، يادداشت كنيد و با ديده حقارت به آن‏ها بنگريد. چيزى را بنويسيد كه مى‏خواهيد در آن روز به دست آوريد و مواظب باشيد كارهايتان را با نظم انجام دهيد.

ساده بگيريد
هر چه زندگى و كارتان پيچيده‏تر باشد، فشار روانى بيش‏ترى خواهيد داشت. به دنبال راه ساده‏تر براى كار و زندگى باشيد، متوجه مى‏شويد كه مسائل ساده خواهند گذشت.

معاشرت هاتان را اصلاح كنيد
به شما سفارش مى‏كنيم از برخورد با افراد يكدنده، هيجانى و اهل رقابت بپرهيزيد بر عكس با افراد آرام‏تر معاشرت كنيد.

كارتان را دست كم نگيريد
اگر اشتياق رسيدن به جاه و مقام با هدف‏هاى نامشخصى همراه شود، شخص را در وضعيتى پر از فشارهاى عصبى قرار مى‏دهد، آرام باشيد و اهداف خود را به صورت روشن و واضح مشخص كنيد.

با تأثيرات نورهاى زيان آور مقابله كنيد
چراغ‏هاى برق، تلويزيون، رايانه و لامپ‏هاى فلورسنت همگى تنش عصبى ايجاد مى‏كنند. تا جايى كه مى‏توانيد در برابر اين نورهاى مزاحم قرار نگيريد و تجهيزات الكترونى ديگرى را جايگزين آن‏ها كنيد؛ مانند ژنراتورى با يون يا تجزيه‏گر.

با نظم آرامش برقرار سازيد
بى‏نظمى مخالف آرامش و سبب آشفتگى است.

زود بخوابيد
اين حرف بسيار درستى است كه مى‏گويند: «يك ساعت خواب قبل از نيمه شب بهتر از دو ساعت خواب بعد از نيمه شب است».

بى‏اعتنا باشيد
بعضى از مسائل هستند كه حل آن‏ها از عهده شما بر نمى‏آيد. در برابر آن‏ها بى‏اعتنا باشيد و بكوشيد همه نيرويتان را صرف مسائلى كنيد كه از عهده حل آن‏ها برمى آييد. بى‏ترديد با اين كار احساس آرامش خواهيد كرد.

بيش‏تر از حد معمول آب بنوشيد
خيلى بيش‏تر از آنچه كه فكر مى‏كنيد به آب احتياج داريد. آب بنوشيد. نوشيدن آب، افزون بر حفظ سلامتى شما، در ايجاد احساس آرامش نيز مؤثر است.

به زمان زندگى ببخشيد
در زندگى همه چيز فراوان يافت مى‏شود به اين شرط كه با اشتياق به آن نزديك شويد. بدانيد كه زندگى، توليد كننده و تكميل كننده همه كاستى‏ها است.

آرام نفس بكشيد
تنفس آرام و عميق، عامل همه پيروزى‏ها در هنرهاى رزمى، تئاتر و رسيدن به آرامش است. عميق و آرام نفس بكشيد و به صداى هر نفسى كه مى‏آيد و مى‏رود گوش كنيد. به اين ترتيب، آرامش پيدا خواهيد كرد.

از سكوت استقبال كنيد
سكوت را به معناى لحظه آرامش و صلح و صفا در نظر بگيريد نه عدم صدا. در اين صورت، به زودى اين حالت زيبا را تحسين خواهيد كرد.

ورزش كنيد
اگر به طور مرتب ورزش كنيد، بهتر مى‏توانيد خود را با شرايط مختلف سازگار كنيد. ورزش به شما آرامش، سلامتى و رضايت بيش‏ترى مى‏بخشد.

تغيير را خوب تعبير كنيد
اگر تغييرات گوناگون در زندگى را بپذيريد، مى‏توانيد آرامش خود را حفظ كنيد. سعى كنيد از هر تغييرى تجربه‏اى بيندوزيد و آن تجربه را در راه رسيدن به هدف به كار بريد.

ويتامين‏هاى ويژه بخوريد
ويتامين‏هاى A، C، E و بعضى از ويتامين‏هاى B يا به عبارتى ضد اكسيدانت‏ها خاصيت شفابخش و ضد سالخوردگى دارند و در ضمن آرام‏بخش نيز هستند.

از سرعت خود بكاهيد
مى‏توانيد با آرام كردن حركات خود، كم كردن سرعت سخن گفتن با ميزان تنفستان به آرامش برسيد.

لباس راحت بپوشيد
لباس‏هاى گشاد و راحت احساس آرامش فيزيكى ايجاد مى‏كنند و حتى راحت هم به نظر مى‏رسند.

به كارهاى مثبت گرايش پيدا كنيد
كلمات خوب، تأثير مثبتى بر احساسات شما مى‏گذارند. اگر بتوانيد حرف‏ها و افكار خوب را جايگزين انواع بد آن كنيد، در يك چشم به هم زدن به آرامش مى‏رسيد.

موقعيت خويش را بسنجيد
در موقعيت‏هايى كه فشار عصبى ايجاد مى‏شود، نخستين قدم براى مقابله با آن، ايستادن و فكر كردن و سنجيدن موقعيت است. هر بار كه افكار خود و موقعيتتان را بسنجيد، مى‏توانيد گامى به سوى آرامش برداريد.

قبل از درگيرى فرار كنيد
وقتى خشم شما را برانگيخته مى‏شود، سعى كنيد مدت ده دقيقه تند تند راه برويد و بعد حرفتان را بزنيد. در اين صورت، هيجان خود را تنها به صورت حرف نشان نداده‏ايد.

به جنبه‏هاى روشن هم توجه داشته باشيد
تقريباً براى هر موقعيتى جنبه روشنى هم وجود دارد؛ حتى براى موقعيت‏هايى كه اول ناراحت كننده به نظر مى‏رسند. به دنبال اين جنبه روشن بگرديد، از آن لذت ببريد و بگذاريد شما را آرام كند.

به درخت تكيه دهيد
در وجود درخت‏ها نوعى آرامش نهفته است. درخت مناسبى را در نزديكى خودتان انتخاب كنيد و هر وقت احساس خستگى و فشار كرديد، به آن‏جا برويد.

چرخه نود دقيقه‏اى را فراموش نكنيد
چرخه استراحت و كارآمدى فعاليت مغز انسان(خلاقيت، تصور، تجسم و خيالبافى) به گونه‏اى است كه پس از هر نود دقيقه فعاليت به چند دقيقه استراحت نياز دارد، اين چرخه را تكرار كنيد و بدانيد كه چگونه مى‏توانيد آرامش داشته باشيد.

منابع‏:
۱- 150 نكته براى آرامش در كار، پاول ويلسون، مترجم سپيده خليلى‏

۲- ماهنامه پرسمان نهاد رهبری در دانشگاهها ، شماره 26 ، شهریور 84

تصور واقعى شما از محيط دانشگاه چيست؟

chemsajjadifar — Thu, 01 Feb 2007 18:50:07 GMT

گفت‏وگو با خانم دكتر سيما فردوسى‏پور

هر بار كه از جلوى نرده‏هاى سبز دانشگاه رد مى‏شد، همه‏اش خدا خدا مى‏كرد كه كى اين چهار سال دبيرستان تمام مى‏شود تا قدم به آن طرف اين نرده‏هاى وسوسه‏انگيز بگذارد. پدر، مادر، دوستان و آشنايان، همه از بهشت موعودى كه در حصار اين آهن‏هاى كوتاه و بلند، محصور شده، سخن‏ها مى‏گفتند و... سرانجام روزنامه را كه گرفت، از خوشحالى در پوستش نمى‏گنجيد. به خودش كه آمد، ديگر راستى راستى دانشجو شده بود. حالا دل همه اطرافيان، آرام گرفته بود و اين تنها دل او بود كه به اين سادگى‏ها آرام نمى‏شد. آن طرف نرده‏ها كم‏كم داشت از يافتن بهشت موعودش خسته مى‏شد. نمى‏دانست نشانى‏اى كه به او داده‏اند، اشتباه بوده، يا بايد اين زمين مستور را بهشت آرمانى‏اش بكند. سردرگم بود. چشم بر هم كه مى‏گذاشتى، اين مدت كوتاه به اتمام مى‏رسيد. پس چه بايد بكند؟ خداى ناكرده ممكن بود نااميد شود...
زندگى دانشجويى را در شماره اول پرسمان، در گفت‏وگويى با خانم دكتر سيما فردوسى‏پور، بررسى كرديم. نظرات خانم دكتر در اين رابطه شنيدنى بود...

پرسمان: آن چه من به عنوان يك دانشجو، در ميان ساير دانشجويان مشاهده مى‏كنم، اين است كه برخى از دوستان من پس از ورود به دانشگاه، يك باره كاخ آرزوهاشان فرو مى‏ريزد و به نحوى دچار نااميدى مى‏شوند؛ دوست داشتم بدانم كه آيا ديد من درست است يا نه؟ اگر با نظر من موافق هستيد، به عوامل اميدوارى قبل از دانشگاه و آن چه اين اميدوارى را از بين مى‏برد، اشاره بفرماييد.
دكتر فردوسى‏پور: ديدى كه شما داريد، تا حدودى صحيح است. ما دانشجويانى داريم كه به اين شكل هستند و در مقابل دانشجويان بسيارى داريم كه چنين حالتى ندارند. به نظر من، اين مسئله بر اساس تصوير ذهنى فرد قبل از ورود به دانشگاه شكل مى‏گيرد. ممكن است كسى از دانشگاه، از فضا و محيط و استادان و درس‏هاى آن‏جا، تصويرى براى خود ساخته باشد كه اصلاً با واقعيت منطبق نباشد؛ مثل كودكى كه مى‏خواهد وارد مدرسه شود و ما براى او مدرسه را مانند بهشت ترسيم مى‏كنيم؛ اما وقتى به مدرسه وارد مى‏شود و نوع فضا و روابط انسانى آن را مى‏بينند، ممكن است ديگر دلش نخواهد به مدرسه برود.
برخى دانشجويان هم قبل از ورود به دانشگاه، يك چنين تصويرى در ذهنشان دارند. شغل عالى، موقعيت عالى، مطالب آماده علمى و دانشجويان و استادانى كه فقط به علم فكر مى‏كنند. از آن طرف، جامعه و خانواده نيز به اين تصورات دامن مى‏زنند. خيلى از خانواده‏ها علاقه دارند كه فرزندانشان به هر قيمتى شده، وارد دانشگاه شوند؛ ولى اصلاً به استعداد آنها توجه ندارند. ما الان دانشجويانى داريم كه به رشته تحصيلى فعلى خود اصلاً علاقه ندارند؛ ولى به خاطر جو محيط به دانشگاه آمده‏اند. خوب، طبيعتاً اين فرد انگيزه يادگيرى ندارد و با كسان ديگرى هم كه صحبت مى‏كند، به او مى‏گويند: در دانشگاه هم خبرى نيست و اين حرف، واقعاً جوانان جامعه را دچار ابهام مى‏كند. دانشجويان بايد به تصوير واقعى دانشگاه دست يابند تا هنگام ورود به اين محيط، دچار ترديد و يأس نشوند.
پرسمان: شما تصور واقعى از محيط دانشگاه را در چه مى‏بينيد؟
خانم دكتر فردوسى‏پور: به نظر من، هدف فرد در ورود به دانشگاه، بايد رشد باشد؛ رشدى كه باعث تحول شود و براى تحقق آن، انسان بايد در محيط و جامعه علمى باشد و آن وقت است كه جهان بينى شخص تغيير خواهد كرد. دانشگاه و برنامه‏هاى آن، براى اين نيست كه حتماً براى دانشجو شغل و موقعيت ايجاد كند. دانشگاه، طرز فكر را متحول خواهد كرد. به نظر من، خانواده‏هايى كه به جوانانشان براى عدم راهيابى به دانشگاه سركوفت مى‏زنند و آينده آنان را در خارج از دانشگاه تيره و تار جلوه مى‏دهند، به ايجاد اين تصور غير واقعى از دانشگاه دامن مى‏زنند. همه بايد بدانيم كه دانشگاه، محل آماده سازى افراد براى ورود به جامعه است؛ نه بنگاهى براى كاريابى و كارپردازى.
پرسمان: ما در خوابگاه دانشجويى، پسرانى را مى‏ديديم كه حتى نمى‏توانستند چاى دم كنند؛ به نظر شما، دانشجويانى كه به تازگى وارد دانشگاه مى‏شوند، چه مهارت‏هايى مى‏توانند كسب كنند؟
خانم دكتر فردوسى‏پور: دانشجويان شهرستانى، در مقايسه با دانشجويان بومى، فرصت تجربه بيشترى در اختيار دارند. آنها مى‏توانند در اين مدت، فعاليت‏ها و مهارت‏هايى را كه منجر به خودكفايى‏شان مى‏شود، فرا گيرند. بهترين كار، آن است كه در اين زمينه، كارها را به دو گروه زنانه و مردانه تقسيم نكنند. هر كارى، اعم از خريد، شست‏وشو، آشپزى، كارهاى هنرى و ورزشى و مهارت‏هاى شغلى را سعى كنند فرا بگيرند و از طرف ديگر، مهارت‏هاى اجتماعى را نيز بياموزند. برخى از دانشجويان ما نمى‏دانند چگونه حرف بزنند و يا هنگام حرف زدن، دچار اضطراب مى‏شوند. چنين افرادى، نمى‏توانند از حقوق خود در جامعه دفاع كنند. بهتر است در اين مدت - تا فرصت باقى است - اين نواقص را با كمك يك روان‏شناس حل كنند. در زمينه ارتباط غير كلامى، يعنى انجام حركات و رفتارى كه بيانگر نوعى ارتباط برقرار كردن است، نيز بايد كوشيد. همه اينها به موقعيت فرد كمك خواهد كرد. خوب است كه دانشجويان ما در فعاليت‏هاى اجتماعى دانشگاه، به صورت هدفدار شركت كنند و از محيط دانشگاه، براى تجربه‏هاى بزرگ‏تر استفاده كنند.

منبع : ماهنامه پرسمان نهاد رهبری در دانشگاهها ، شماره 26 ، شهریور 84

اعتماد به نفس و توكل‏

chemsajjadifar — Thu, 01 Feb 2007 18:48:32 GMT

توصیه هایی براى بالا بردن اعتماد به نفس و همچنين توكل به حضرت حق ؛
همان طور كه آگاهى از خويشتن مى‏تواند انسان را از هرگونه خيال‏بافى و افكار منفى درباره خود رهايى دهد و به سوى كمال واقعى و اصلاح كاستى‏ها رهنمون گردد و در نتيجه، اعتماد به نفس را بالا ببرد، عدم آگاهى و شناخت خويشتن نيز مى‏تواند مانع شكوفايى قابليت‏ها و خلاقيّت‏ها و ايفاى مسئوليت‏ها شود.
اعتماد به نفس، يعنى انسان با شناختى كه از استعدادها و توانايى‏هاى خود دارد، آنها را دست كم نگيرد و بدون هيچ ترس و نگرانى، تصميم به انجام كارهاى مهم بگيرد. اين مفهوم، در فرهنگ اسلامى، با مفهوم زيباترى چون توكل، وقتى گره مى‏خورد، معناى دقيق‏ترى مى‏دهد؛ زيرا توكل كه سپردن نتيجه هر كارى به خداست، باعث مى‏شود تا اعتماد به نفس، در انسان به شدت افزايش يابد؛ زيرا باور كردن اين مفهوم، به انسان اين آگاهى را مى‏دهد كه پشتيبان و حمايت كننده استعدادهاى درونى انسان، قدرت لايزال الهى است كه او را بر انجام هر كارى قادر مى‏سازد. قرآن مى‏فرمايد: «من يتوكل على الله فهو حسبه؛ هر كس بر خدا توكل كند، پس خداوند او را از هر چيزى بى‏نياز مى‏كند»
اعتماد به نفس، انسان را مستقل و دور از هرگونه وابستگى بار مى‏آورد و براى انجام دادن مسئوليت‏هاى فردى و اجتماعى، با توجّه به توانايى‏هاى خويش، به ميدان عمل مى‏كشاند. اعتماد به نفس، سبب مى‏شود تا فرد مسئوليت‏هاى خويش را با اطمينان كامل انجام دهد و با افزايش قابليت‏ها و توانايى‏هايش، از هرگونه توقف و سكون بپرهيزد. در واقع، اعتماد به نفس، به معناى باور كردن قابليت انسانى خويش، روبه‏رو شدن فعال با رويدادهاى زندگى و انجام دادن درست وظايف است. بنابراين، اعتماد به نفس، از درون فرد سرچشمه مى‏گيرد؛ نه از بيرون. افرادى كه از اعتماد به نفس كافى برخوردارند، استقلال عمل دارند و مسئوليت‏پذير و پيشرفت گرايند؛ ناكامى‏هاى زندگى را مى‏پذيرند؛ بر ايجاد رابطه با ديگران توانايند و از هرگونه گوشه‏گيرى، دورى مى‏جويند.
از طرف ديگر، آنان كه ضعف اعتماد به نفس دارند، از مشكلات زير رنج مى‏برند:
1. - احساس خود كم بينى؛
در اكثر اعمال و نگرش‏هاشان احساس عدم اطمينان و درماندگى مى‏كنند؛ خود را در مواجهه با مشكلات، ناتوان مى‏بينند و جملاتى چون نمى‏توانم اين كار را انجام دهم، هرگز قادر به يادگيرى در سطوح عالى نيستم و توان نيل به مراتب عالى را ندارم، هميشه ذهن اين افراد را به خود مشغول مى‏كند.
2 - بروز احساسات و عواطف منفى؛
رفتار اين افراد، حاكى از نوعى خشونت، بى‏قيدى و بدخلقى است. به سبب عدم پذيرش محورى به نام «خود»، اين افراد همواره در انعكاس علايق خويش با ترديد و تغيير رو به رو هستند و توان ابراز رفتار عاطفى مناسب را ندارند.
3 - گريز از موقعيت‏هاى نگران‏زا؛
در برابر فشارهاى روانى، به ويژه ترس و خستگى و آن چه موجب آشفتگى‏اش شود، بسيار كم تحمّلند؛ حتّى ممكن است امتحانات درسى، برايشان بحران‏هايى اضطراب زا فراهم آورد و به عدم موفقيتشان منجر شود.
4- نااميدى؛
يأس از دست‏يابى به اهداف، رايج‏ترين ويژگى اين افراد است.
5 - كم‏رويى؛
يكى از شايع‏ترين صفات اين افراد، كم‏رويى است و آنها معمولاً در روابط اجتماعى با مشكلات جدى روبه‏رو هستند.

عواملى كه در جهت تقويت اعتماد به نفس مؤثرند، عبارتند از:
1. - استعدادهاى خود را هر چه بيشتر بشناسيد.
شناخت استعدادها و قابليت‏هاى خويش، مى‏تواند در كسب اعتماد به نفس، مفيد واقع شود و انسان را از دام نوميدى رها سازد. بدين منظور، استعدادها و توان‏مندى‏هاى مختلف علمى، ورزشى، هنرى، كلامى و... خويش را يادداشت كنيد و هر روز آنها را براى خود بخوانيد.
2 - بر توانايى‏ها و موفقيت‏هاى گذشته‏تان تكيه كنيد.
بايد بر توانايى‏هاى خويش تكيه كنيد و ضمن مرور موفقيت‏هاى گذشته، آنها را در كانون تمركز و توجّه خود قرار دهيد.
3 - گذشته ناموفق و شكست‏ها را فراموش كنيد.
اگر تصورى نامطلوب از گذشته داريد، به دست فراموشى سپاريد. تصور نامطلوب، اجازه نمى‏دهد تا به تغييرات خويش پى ببريد و حقيقت كنونى‏تان را دريابيد.
4 - خود را مثبت ارزيابى كنيد.
درباره خويش، مهربان باشيد و شخصيت‏تان را با ديد مثبت ارزيابى كنيد. در شايستگى خويش، ترديد نكنيد و خود را با صفات خوب تفسير كرده، در انجام كارها توانا بدانيد.
5- ريسك كنيد.
روى تجربيات جديد، با ديد يادگيرى بيشتر، فعاليت كنيد و از شكست نهراسيد. اگر اين گونه عمل كنيد، امكانات جديدى براى شما فراهم مى‏آيد و حس خويشتن پذيرى‏تان تقويت مى‏شود.
6- از خواهش‏هاتان بكاهيد.
عزّت و سربلندى انسان، در گرو عدم درخواست‏هاى مكرّر از ديگران است. تا مى‏توانيد به خود متكى باشيد و به آن چه هستيد و داريد، اكتفا كنيد تا اعتماد به نفس بيشترى به دست آوريد.
7- خود را با ديگران مقايسه نكنيد.
هرگز خود يا موفقيت‏هاتان را با ديگران مقايسه نكنيد و همواره به رقابت با خويش بپردازيد؛ زيرا هر كس از شرايط و امكانات خاص خود برخوردار است.
8- ارتباط با خدا را حفظ و تقويت كنيد.
مهم‏ترين روش كسب اعتماد به نفس، ارتباط با خداوند ونيايش با اوست. وقتى بتوانيد حضور در محضر خالق هستى و كمال مطلق را احساس و به او تكيه و اعتماد كنيد، بزرگى‏اش را دريابيد، به او بپيونديد و بر او توكل كنيد، به بزرگى شخصيت خويش، آگاه خواهيد شد. بنابراين، با توكل و تكيه كردن بر قدرت خداوند و سپردن نتيجه هر كارى به خدا، اعتماد به نفس خود را صد چندان كنيد.
9- از هدف‏هاى كوچك و متوسط شروع كنيد.
يكى از علل شكست‏هاى مكرر افراد كه منجر به احساس خودكم بينى و از دست دادن اعتماد به نفس مى‏شود، در نظر گرفتن هدف‏هاى بزرگ و دست نيافتنى است. براى اين كه به خودباورى و اعتماد به نفس برسيم، لازم است ابتدا از يك هدف كوچك‏تر شروع كنيم تا با دست يافتن به آن و چشيدن طعم موفقيت، اعتماد به نفس در ما تقويت شود.

توكل از ماده وكالت، به معناى سپردن كارها به خداوند و اعتماد بر لطف اوست. راغب اصفهانى در مفردات مى‏نويسد: «توكل» اگر با حرف «على» بيايد، به معناى اعتماد كردن مى‏باشد.
سيد عبدالله شبر، يكى از عالمان بزرگ اخلاق در تفسير توكل مى‏نويسد: «توكل، منزلى از منزل‏هاى دين و مقامى از مقامات اهل يقين، بلكه از درجات مقربين است. حقيقت توكل، همان اعتماد قلبى در همه كارها بر خداوند و صرف نظر كردن از غير اوست و اين، منافاتى با تحصيل اسباب ندارد؛ مشروط بر اين كه اسباب را در سرنوشت خود، اصل اساسى نشمرد. بنابراين، توكل به معناى ترك فعاليت و كوشش جسمانى و تدبير عقلانى نيست؛ چون اين كار، در شريعت مقدس، حرام و قبيح است و در شرع مقدس اسلام، تلاش در امورى مانند صنعت، زراعت و ساير راه‏هاى به دست آوردن روزى و تأمين معاش، امرى مطلوب و مورد تأكيد است. {1}
بنابراين، توكل، مفهوم ظريف و دقيقى دارد كه در عين توجه داشتن به عالم اسباب، انسان را از غرق شدن در آن و دل بستن به غير خدا و آلودگى به شرك، باز مى‏دارد. انسان، بايد با كمال قدرت و قوت، از هر گونه وسيله مشروع براى پيروز شدن بر مشكلات بهره گيرد و موانع را از سر راه خود بردارد و با اين حال، متكى به لطف پروردگار و قدرت بى‏پايان او باشد و پيروزى را تنها از او بداند.
رسول گرامى اسلام صلى‏الله‏عليه‏وآله از جبرئيل عليه‏السلام مى‏پرسد: «توكل بر خداوند متعال چيست؟ جبرئيل عليه‏السلام در پاسخ گفت: حقيقت توكل، علم و آگاهى به اين است كه مخلوق، نمى‏تواند زيانى برساند و نه سودى و نه چيزى ببخشد و نه از آن باز دارد و نيز توكل، مأيوس شدن از خلق است (يعنى همه چيز را از خدا و به فرمان او بداند). {2}
در حديث ديگرى مى‏خوانيم كه توكل اين است كه از غير خدا نترسى. {3}
از اين تعبيرات، به خوبى استفاده مى‏شود كه روح و حقيقت توكل، بريدن از مخلوق و پيوستن به خالق است. در عين حال، در روايات اسلامى اين معنا كه مفهوم توكل، ترك استفاده از اسباب و وسايل عادى است، به شدت نفى شده است. در حديث معروفى چنين آمده است: مرد عربى در حضور پيامبر صلى‏الله‏عليه‏وآله شتر خود را رها كرد و گفت : « توكلت على الله»
پيامبر اكرم صلى‏الله‏عليه‏وآله فرمود: شتر را پايبند بزن و سپس توكل بر خدا كن (با توكل زانوى اشتر ببند). {4}
اصولاً مشيّت خداوند بر اين قرار گرفته كه مردم در اين عالم براى رسيدن به مقصود، از اسباب وسايل موجود كمك بگيرند. امام صادق عليه‏السلام مى‏فرمايد: «اراده الهى بر اين قرار گرفته كه همه چيز مطابق اسباب جريان يابد، به همين جهت براى هر چيزى سببى قرار داده است. {5}
بنابراين، بى‏اعتنايى به عالم اسباب، نه تنها توكل نيست، بلكه به معناى بى‏توجهى به سنت‏هاى الهى است و اين، با روح توكل، ناسازگار است.
به طور خلاصه، توكل بر خداوند، يعنى اعتماد كردن به او و واگذار كردن كار به او و تسليم اراده او بودن و استقلال ندادن به اسباب و توجه كامل به مسبب الاسباب (خداوند)؛ يعنى در عين استفاده از اسباب، توجه داشته باشيم كه اسباب، از خود چيزى ندارند و در تأثير، مستقل نمى‏باشند؛ بلكه تكيه‏گاه آنها نيز خداوند متعال است.6
برخى آثار و ثمرات توكل بر خداوند عبارتند از:
1. - قوت قلب؛ امير مؤمنان عليه‏السلام مى‏فرمايد: «ريشه و اصل قوت قلب، توكل بر خداست».{7}
2. - رام شدن دشوارى‏ها و آسان گشتن اسباب؛ امير مؤمنان عليه‏السلام مى‏فرمايد: «هر كس بر خدا توكل كند، سختى‏ها در برابرش رام و اسباب و وسايل، براى او آسان و هموار مى‏گردد».{8}
3. شكست‏ناپذير شدن؛ حضرت باقر عليه‏السلام مى‏فرمايد: «هر كس بر خداوند توكل و اعتماد كند، شكست نمى‏خورد و هر كس به دامن او چنگ زند، مغلوب نمى‏گردد».{9}

منابع :
1- سيد عبد الله شبر، اخلاق شبر، ص 275.
2- مجلسى، بحارالانوار، ج 68، ص 138.
3- همان، ص 143.
4- فيض كاشانى، المحجه البيضاء، ج 7، ص 426.
5- اصول كافى، ج 1، ص 183، ح 7.
6- سيد محمد حسين طباطبايى، الميزان، ج 5، ص 239.
7- رى شهرى، ميزان الحكمه، ج 1، ص 318.
8- غرر الحكم، شماره 9028.
9- ميزان الحكمه، ج 4، 22547.

10- ماهنامه پرسمان نهاد رهبری در دانشگاهها

از من می خواهد مدتی با او دوست باشم

chemsajjadifar — Thu, 01 Feb 2007 18:45:18 GMT

دانشجویان ودانش آموزان بخوانند وعبرت بگیرند :

مشاور: محمدرضا احمدى‏
دخترى هستم 20 ساله، چند وقت پيش با پسرى آشنا شدم كه در رشته حسابدارى به تحصيل اشتغال دارد. او كه سه سال از من كوچك‏تر است، پسرى مؤمن و فهميده مى‏نمايد و درباره آينده‏اش افكار خوبى دارد. او از من مى‏خواهد مدتى كه اين‏جا هستم، با او دوست باشم. از تجربه‏هاى زندگى‏ام برايش بگويم. به يكديگر در مشكلات كمك كنيم و بعد از تمام شدن درس از همديگر جدا شويم. او خيلى به من محبت مى‏كند و احساس مى‏كنم به من علاقه دارد. به قول خودش، چيزى را آسان به دست نياوردم كه آسان از دست دهم. من اين جور روابط را كه پايانش جدايى است، دوست ندارم؛ امّا وقتى با او هستم، احساس خوشبختى مى‏كنم. البتّه ته دلم ناراضى‏ام. احساس شرم و گناه و عذاب وجدان دارم. از حركات و حرف‏هايش مى‏فهمم كه بى‏رحم نيست و ديگران را نمى‏رنجاند؛ امّا چرا چنين مى‏كند، نمى‏دانم. او حتّى براى ديدن مرا صيغه كرده تا روابط ما سالم باشد. او مى‏گويد: وقتى با تو هستم، كم‏تر گناه مى‏كنم. تو باعث مى‏شوى ثواب كنم و بيش‏تر به خدا نزديك شوم.گاه فكر مى‏كنم شايد مى‏خواهد با اين حرف‏ها مرا امتحان كند. اگر عاقبت اين جور روابط ازدواج باشد، حاضرم پايش بايستم تا درسش تمام شود و از حريم خودم هم تجاوز نمى‏كنم. هميشه از خدا مى‏خواستم زودتر ازدواج كنم تا در اين جامعه آلوده نشوم. حال خداوند كسى را سر راهم قرار داده كه من واقعاً او را مرد زندگى مى‏بينم. آدم‏ها وقتى ازدواج مى‏كنند، نصف دينشان كامل مى‏شود و ديگر به خود اجازه هر كارى نمى‏دهند.
خواهش مى‏كنم راهنمايى‏ام كنيد. نمى‏دانم چه كنم.
آ.ز، دانشجوى تربيت بدنى‏

خواهر محترم، درباره آشنايى و ارتباطتان با آن دانشجو بهتر است، پاسخ را با طرح چند پرسش آغاز كنيم:
1- تا چه اندازه او را مى‏شناسيد؟
2- آيا تا كنون درباره‏اش تحقيق كرده‏ايد؟
3- آيا تحقيقتان كامل و همه جانبه بوده است؟
4- آيا از خانواده، فاميل و دوستانش اطلاع كافى داريد؟
5- آيا پيمان دوستى موقت آن هم با جنس مخالف درست است؟
6- انگيزه واقعى وى از اين ارتباط چيست؟
7- آيا فكر نمى‏كنيد جز آنچه مى‏گويد (استفاده از تجارب شما، حلّ مشكلات، دورى از گناه و...) انگيزه‏اى ديگر در سر دارد؟
8- تجارب زندگى شما چقدر بيش‏تر است كه مى‏خواهد از آن استفاده كند؟
9- او چگونه از كثرت تجارب شما اطلاع پيدا كرده است؟
10- چه مشكلات يا تجارب مشتركى بين شما و او هست؟
با توجّه به آن كه شما فرهنگ‏هاى مختلف و رشته‏هاى تحصيلى متفاوت داريد و مهم‏تر از همه از دو جنس مخالفيد، چه چيز وجود دارد كه بايد در اين گونه ارتباطها درباره آن به گفت‏وگو بپردازيد؟
خواهر گرامى! با اندكى تأمل در پرسش‏هاى فوق در مى‏يابيد چه تصميمى بايد گرفت و چه بايد كرد. توصيه ما نيز همان توصيه ته دل شما است. هشدارى كه از اعماق قلبتان برخاسته، نشان دهنده نارضايتى درونى شما است. احساس شرمى كه به شما دست داده است و احساس گناه و عذاب وجدانى كه گزارش كرده‏ايد، نشان دهنده وجدان بيدار، فطرت پاك و عقل سليم شما است؛ وجدانى كه نورش وجودتان را روشن ساخته و نادرستى اين روابط را به شما نمايانده است.
اين‏كه گفته‏ايد «زمانى كه با او هستم، احساس خوشبختى مى‏كنم»، احساسى كاذب است. توهمى بيش نيست و در واقعيات ريشه ندارد. اين احساس، ناشى از عواطف زود گذر است و هرگز پايدار نمى‏ماند .بنابراين، به آن اعتماد نكنيد كه جز افسوس و پشيمانى چيزى به ارمغان نمى‏آورد. اگر نگوييم تمام اين ارتباطها، دست كم بيش‏تر آنها در احساسات و غرائز جنسى و شهوانى ريشه دارد و گرفتارانش تحت پوشش‏هاى فريبنده‏اى نظير «آشنايى قبل از ازدواج»، «استفاده از تجارب يكديگر»، «استمداد در جهت حلّ مشكلات»، «حفظ خود از گناه» و... هواى اغراض ناپسند و كامجويى‏هاى باطل در سر مى‏پرورانند. بى‏ترديد اين ارتباطها از قصد ازدواج تهى است و جز هوسرانى، سوء استفاده و به انحراف كشاندن ديگران رهاوردى ندارد؛ زيرا اگر قصد ازدواج در ميان باشد، به طور رسمى و از طريق خانواده‏ها تحقق مى‏يابد. افزون بر اين، در مورد شما تناسب سنى وجود ندارد و خود وى نيز به عدم قصد ازدواج تصريح كرده است. چه بسيار دخترانى كه فريب اين قبيل آشنايى‏ها و ارتباطهاى نادرست را خورده‏اند و جز تباهى چيزى به دست نياورده‏اند. اين روابط، پس از زمانى كوتاه به آن‏جا مى‏انجامد كه:
ديدى كه يار عهد و وفا در نظر نداشت‏
ديدى كه آهِ در دلِ سنگش اثر نداشت‏
در راه دوستى چو نكو آزمودمش
ديدم به جز فريب، متاعى دگر نداشت‏
چگونه چنين فردى كه خود را مؤمن و فهميده مى‏نماياند، يا در نظر شما اين‏گونه است، بدون اجازه گرفتن از شما تحت پوشش فريبنده «حفظ سلامت روابط» صيغه موقت جارى كرده است؟! آيا او نمى‏داند، بدون اجازه دختر، صيغه موقت خواندن صحيح نيست؟ به هر حال، چگونه بدون در ميان گذاشتن اين موضوع با شما و نيز بدون اجازه پدر محترمتان به اجراى صيغه موقت اقدام كرده است؟ هر كه با ابتدايى‏ترين مسائل ازدواج و احكام اسلام آشنا باشد، اين موضوع را مى‏داند. آيا فكر نمى‏كنيد هدف اصلى وى فريب دادن و به دام انداختن شما است؟ بنابراين، به نظر مى‏رسد، نمى‏توان به گفته‏هاى وى اعتماد كرد. حتّى اگر واقعاً اين فرد در گفتارش صداقت داشته و كاملاً قابل اعتماد باشد كه احتمالى بسيار ضعيف است، اين گونه روابط عرفاً، عقلاً و شرعاً جايز نيست؛ زيرا غريزه جنسى بسيار نيرومند است و كم‏تر كسى مى‏تواند از آن نجات يابد. حتّى يوسف پيامبر مى‏فرمايد: «إِنَّ النَّفسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلاّ ما رَحِمَ رَبِّى؛ اگر لطف و كمك خداوند متعال نباشد، نفس سركش، انسان را به پليدى و انحراف فرامى‏خواند و به دام مى‏افكند». بنابراين، اگر در آغاز نيز قصد سوء و خلاف و لغزشى در ميان نباشد، در ادامه راه به آن مسير مى‏انجامد و انسان در گرداب انحراف گرفتار مى‏شود. اين گفت‏وگوها و روابط طولانى كه با پوشش‏هاى مختلف انجام مى‏گيرد، تحريك نفس و سقوط در پرتگاه انحراف را به ارمغان مى‏آورد و بايد از آن جلوگيرى كرد.
علاوه بر اين - چنان كه خودتان نگاشته‏ايد - مى‏خواهيد اين روابط فقط در دوران تحصيل باشد. پس از چندى اين دوران پايان مى‏يابد و شما با فردى ديگر ازدواج مى‏كنيد. در آن موقعيت، ارتباط امروزين از صفحه انديشه تان پاك نمى‏شود. چه بسا اين تجربه را با روابط خود و همسرتان مقايسه مى‏كنيد؛ از آرامشى كه بايد در پرتو زندگى مشترك به دست آوريد، محروم مى‏شويد و در اندوه و پشيمانى و احساس افسردگى فرو مى‏رويد. شايد بر اين اساس اسلام، دختران و پسران را از ازدواج با كسانى كه مخفيانه با ديگران ارتباط داشته‏اند، باز مى‏دارد.
بنابراين، توصيه مى‏شود هر چه سريع‏تر به اين گونه روابط و گفت‏وگوها پايان دهيد تا هم در دوران تحصيل از آرامش كافى كه شرط موفقيت و پيشرفت است ، برخوردار شويد و هم در زندگى مشترك با همسر آينده‏تان از آرامش روانى بهره‏مند گرديد و در گرداب پشيمانى و افسوس فرو نيفتيد. بنابراين، قطع اين گونه روابط به صلاح حال و آينده شما است و آرامش در تحصيل و زندگى مشترك آينده‏تان را تضمين مى‏كند.

منبع : ماهنامه پرسمان فرهنگی سیاسی اجتماعی ، نهاد رهبری در دانشگاهها سال 85

تصاویری از مقام معظم رهبری ( حفظهم الله تعالی )

chemsajjadifar — Thu, 01 Feb 2007 15:38:39 GMT

تصوير صاحب فعلي اين وب سايت ( سامي سجادي فر )

chemsajjadifar — Wed, 31 Jan 2007 20:32:46 GMT

آيا تصفيه خانه آب ايلام، آب سالم تحويل مردم ايلام مي دهد - از نزديك ديدن فرماييد تا مطمئن شويد!!

chemsajjadifar — Wed, 31 Jan 2007 20:27:45 GMT

آقايان بختي ، مرادي ، وحيدي و حجازي ( جزء دبيران موفق شيمي شهرستان ايلام )

chemsajjadifar — Wed, 31 Jan 2007 20:14:06 GMT

مراد قمري و جواد زيني وند - از شهرستان دره شهر - در دوره شيمي سال دوم دبيرستان

chemsajjadifar — Wed, 31 Jan 2007 20:05:00 GMT